Joden en Palestijnen worden bondgenoten


Wat bezielt de Joden om van Israël een etnisch zuiver land te maken? Wie zijn de vijf miljoen Palestijnen achter de afscheidingsmuur, of opgesloten in Gaza? Hoe voelt het om misschien toch het land te moeten delen?

Het zionistische project Israël. Etnisch zuiver, of binationaal gidsland? vertelt het verhaal van twintig eeuwen Jodenvervolging, wat antisemitisme voor Joden betekent, en waarom het zionistische project werd opgezet. Het boek belicht ook hoe voor Arabieren Israël een bastion van Westers imperialisme is, en de Israëli’s vertegen­woordigers zijn van de vijandige Westerse wereld die oud zeer wil wreken op een volk dat hen beschaving heeft gebracht. De bevrijding van Palestina werd de officiële mantra van Arabische heersers die heimelijk met de koloniale mogendheden samenspanden tegen de Palestijnen.

Aan de hand van recent onderzoek laat Lookman zien dat de Arabische massa tegen erkenning van de zionistische staat is. Het feit dat hun leiders zich inlaten met Israël heeft hun legitimiteit aangetast en de volkswoede aangewakkerd. Bij de volksopstanden in 2011 kookten deze gevoelens over. Het lot van de Palestijnen is een belangrijk element in de grieven. Dat maakten de Palestijnse vlaggen tijdens de protesten duidelijk.

Tweeduizend jaar strijd heeft de Joden een onhoudbare koloniale staat opgeleverd. Vandaag is een tweestatenoplossing een hersenschim: 600.000 kolonisten laten zich niet wegjagen. Het alternatief is een democratische staat voor Joden én Palestijnen. Dat vergt een grondig maatschappelijk debat zoals dat onder Frederik Willem de Klerk, de man die de apartheid in Zuid-Afrika afschafte.

*****

ISBN 978-94-6406-017-1
300 pagina’s, 168 voetnoten
17 x 24 cm
NUR 740, 747, 906, 716
Te koop via de boekhandel in België en Nederland, of online:
voor Nederlandse kopers: https://bit.ly/2QSUhxe
voor Vlaamse kopers: €30 storten op BE91 9733 8390 1176 t.n.v. Paul Lookman, Beringen, en adresgegevens doormailen naar paul-robert@telenet.be

Geopolitieke opiniemakers over de coronacrisis

A checkpoint for the local Qusin Emergency Committee at the southern entrance to the village, in implementation of the Palestinian government’s decision to impose mandatory quarantine as a result of the Corona virus pandemic in Palestine. Photo: أمين, Wikimedia Commons.


Het coronavirus leidt tot een wereldwijde pandemie die het leven van veel mensen bedreigt. Tegelijk luidt de crisis fundamentele geopolitieke veranderingen in. De EU blijft in gebreke, en het Amerikaanse leiderschap laat het afweten. Welke machtsverschuivingen liggen volgens onze opiniemakers in het verschiet?

Het Covid-19 virus leidt tot een wereldwijde crisis. Overheden, geadviseerd door wetenschappers, nemen maatregelen die de ziekte moeten indijken, maar ook gevolgen hebben voor onze welvaart en de manier waarop wij in de toekomst op deze wereld met elkaar zullen samenleven. De wake-up call voor de wereld van de coronacrisis is een uitdaging voor opiniemakers en politieke leiders. Nu bij ons het hoogtepunt van de gezondheidsperikelen in het verschiet lijkt te komen wordt het interessant een tussenbalans op te maken van wat ons in de media wordt voorgeschoteld over de langetermijneffecten van de crisis.

NPO Radio1 zond een geopolitieke discussie uit tussen de hoogleraren Mathieu Segers (Europese Geschiedenis, Maastricht), Frank Pieke (Chinastudies, Leiden), en Rob de Wijk (Internationale Betrekkingen, Leiden). Segers wijst op de verdeeldheid en het gebrek aan solidariteit onder de EU-lidstaten, de falende coördinatie door de Commissie, en het feit dat China wél snel essentiële producten kon leveren. Zoals steeds zullen de zwakkeren de hoogste prijs betalen voor het economisch herstel. De mensenrechten, die toch al onder druk stonden, zullen nog minder worden gerespecteerd, aldus Segers.

China probeert niet zijn systeem op te leggen

Volgens Pieke speelt voor China vooral het conflict met de VS, met Europa als speelbal daartussen. In die strijd probeert China niet de superioriteit van zijn systeem te bewijzen of op te leggen. Van uitbuiting van Europese zwakte is volgens Pieke evenmin sprake, hoewel de Chinese leiders wel soft power inzetten om de reputatieschade voor het ontstaan van de crisis te verminderen. Pieke vreest voor een tweede corona-uitbraak in China, waar nog nauwelijks groepsimmuniteit is opgebouwd. De snelheid en kracht waarmee de Chinese economie zich kan herstellen zal bepalend zijn voor de voorsprong die het land neemt op de VS en Europa, aldus Pieke.

De Wijk meent dat de wereld het gevaar van het virus heeft onderschat en het wereldleiderschap van de VS voorbij is. Trump kijkt naar de Amerikaanse economie en beurskoersen, en heeft de instituties die nu hard nodig zijn ontmanteld. De gezondheidszorg is disfunctioneel, de waarschuwingen werden in de wind geslagen. Onder de entourage van Trump heerst een angstcultuur. Positief bekijkt De Wijk dan weer de astronomische financiële hulppakketten die “economisch orde op zaken hebben gesteld”. De wereld heeft wel een economische klap te verwerken, maar of die leidt tot het einde van de mondialisering is voor De Wijk de vraag.

Nederland is tegen Europese corona-obligaties

Vooral het commentaar van Segers die de sociale component aan de orde stelt is interessant. Maar anders dan Marc Vandepitte die hieronder aan het woord komt doet Segers geen pleidooi om de zwakkeren te ontzien. Intussen liet Nederland weten dat het mordicus tegen de uitgifte van Europese corona-obligaties is waar België en acht zuidelijke landen op aandringen. Met andere noordelijke lidstaten vreest Nederland te moeten opdraaien voor de problemen in het zuiden. Het gebrek aan solidariteit onder de lidstaten herinnert aan de manier waarop de Nederlandse minister Dijsselbloem, aangestuurd door de Duitse minister Schäuble, destijds Griekenland liet slikken of stikken.

In de G-7 ging het er al even kwalijk aan toe. In de slotverklaring moest voor de Amerikaanse minister Pompeo absoluut verwezen worden naar het Wuhanvirus. Zijn collega’s verwierpen die eis, die zij bestempelden als nodeloos verdelend op een moment waarop de wereld eensgezindheid nodig heeft. Pompeo vond het nodig te benadrukken dat het virus afkomstig is van de Chinese stad Wuhan, en dat de Chinese overheid een speciale verantwoordelijkheid had om de wereld te waarschuwen. De realiteit is echter dat iedereen het virus heeft onderschat, China geprobeerd heeft het virus in te dammen maar uiteindelijk de wereld voldoende tijd heeft gegeven om zich voor te bereiden.

In een interessant artikel stelt Marc Vandepitte dat de indamming van de pandemie het economisch leven grondig ontwricht. Voor Vandepitte moet men de astronomische geldinjecties waar De Wijk het over had zien als doping die de economie op termijn alleen maar zieker maakt. De geldinjecties en de onnatuurlijk lage rentevoeten hebben geleid tot een gigantische financiële bubbel en tot heel wat zombiebedrijven en -banken. Het financiële systeem is totaal verziekt, het bankwezen moet in handen komen van de overheid zodat we ons de perverse financiële crashes besparen en het spaargeld op een sociale en duurzame manier investeren, aldus Vandepitte.

Pleidooi voor een coronataks op de superrijken

Voor Vandepitte moet de crisis niet opnieuw worden afgewenteld op ‘gewone mensen’. De verliezen moeten niet worden gesocialiseerd, de winsten niet geprivatiseerd, aldus Vandepitte, die pleit voor een heuse coronataks op de superrijken. “Veertig jaar neoliberaal beleid heeft duizenden en duizenden miljarden dollars in belastingparadijzen opgeleverd. Dat ‘overschot aan kapitaal’ moet worden aangesproken”. Vandepitte’s pleidooi herinnert aan de taxshift in ons land die jobs moest creëren. De jobs kwamen er dankzij de hoogconjunctuur, niet aantoonbaar door de taxshift, de overwinsten bij de ondernemingen werden weggesluisd naar het buitenland, het begrotingstekort liep op tot meer dan €12 miljard, en de regering viel door een manoeuvre van de N-VA, de grootste regeringspartij.

Clingendael Spectator publiceerde een achtluik. Twee artikelen springen eruit. Stephan Slingerland schetst de kans op een fundamentele mentaliteitswijziging waarbij de mensheid zijn kwetsbaarheid en afhankelijkheid van de natuur realiseert. Goos Hofstee wijst op de mededeling van Iran vorige week dat in het land elke tien minuten iemand sterft door het coronavirus, en op de Amerikaanse buitenlandminister Pompeo die enkele uren later extra sancties op Iran afkondigt. Hoe kan de VS de kans missen om met één menselijk gebaar de impasse te doorbreken en te verhinderen dat Iraanse hardliners de bovenhand krijgen en het land kernwapens ontwikkelt, zo vraagt Hofstee zich af.

VRT-journalist Bert De Vroey wijst erop dat de desinformatie en schuldige minimalisering wekenlang van de Amerikaanse president kwam, hoewel die over uiterst waardevolle inlichtingenrapporten kon beschikken. En in een tweet van 24 maart zegt De Vroey dat er in de VS stemmen opgaan dat de economie belangrijker is dan de dood van bejaarden, en ook president Trump laat verstaan dat hij de economie niet te lang wil laten lijden.

Russische economische oorlogsvoering?

Voor VUB-hoogleraar internationale politiek Jonathan Holslag grijpen de Chinezen de Amerikaanse aanpak van de crisis aan om het Westen te beschuldigen van arrogantie en meten zij in de staatspers breed uit hoe westerse landen falen om het virus te bestrijden. Maar zit China er dan ver naast? Tegelijk wijst Holslag erop dat Rusland de crisis benut voor “heuse economische oorlogvoering”. Maar dat verhaal is toch iets genuanceerder. Rusland stapte uit de prijsafspraken met OPEC om de olieprijs te laten zakken zodat Amerikaans schalieolie niet meer kon concurreren. Dat is een legitieme zakelijke beslissing. Maar vervolgens overspoelde de onbesuisde Saoedische leider Mohamed bin Salman de wereldmarkt met goedkope olie om Rusland te treffen. Wie knippert het eerst?

UAntwerpen professor internationale politiek David Criekemans ijverde tot dusverre op Twitter vooral voor solidariteit binnen de EU en voor consequente maatregelen in eigen land. Blijkbaar verschijnt dit weekend in Het Belang van Limburg een interview van politiek journalist Timmie van Diepen met hem en Rob de Wijk. De mening van De Wijk kennen we al, we zijn dus benieuwd naar die van Criekemans. Haalt hij de Amerikaanse economische oorlog tegen Iran aan die in volle coronacrisis tot onevenredig veel doden leidt? Laat hij zich uit over de onhoudbare situatie van de Palestijnen in Gaza, de grootste openluchtgevangenis ter wereld waar de eerste coronagevallen al zijn gemeld? Heeft hij de tweet van Hanan Ashrawi gezien die erop wijst dat Palestijnen die in Israël uit werken gaan als vuilnis worden behandeld en worden weggestuurd bij de eerste ziekteverschijnselen?

Update 28 maart 2020 16:57 uur

Grosso modo zeggen De Wijk en Criekemans in HBVL: China grijpt de crisis aan om wereldwijd zijn invloed uit te breiden onder het mom van noodhulp. Jammer dat de interviewer niet doorvraagt: had China geen noodhulp moeten verlenen, zit China nu echt te wachten op meer invloed? Criekemans maakt het nog bonter: “de Chinezen hebben de schuld van ons coronaprobleem”, terwijl de oorsprong van het virus helemaal niet vast staat. Ook vreest hij dat China met militaire middelen zijn invloed zal versterken. Een bizarre stelling. China wordt omsingeld door Amerikaanse militaire bases en staat tegenover een NAVO dat een veelvoud uitgeeft aan ‘defensie’ in vergelijking met het Chinese budget.

Criekemans krabt de bovenlaag weg van de financieel-economische problemen die we door de crisis mogen verwachten, maar raakt niet tot de kern. Voor hem moet de globalisering op de schop, maar over het verziekte financiële systeem waar Vandepitte het over had, over banken die het niet redden, de verwoestende kettingreactie daarvan op de economie, en wie dan de rekening betaalt, zegt hij niets. Voor hem is “het slechtste scenario” waarin we worden “gedwongen om te kiezen voor of tegen China” niet onrealistisch. Blijkbaar ziet hij niet een derde weg, een serieuze reorganisatie en inkrimping van de EU tot een slagvaardige Unie die zich losmaakt van de knellende band met de VS en de NAVO, een scenario dat leidt tot een multipolaire wereld waarin geen van de grootmachten de lakens uitdeelt.

En geen van beide hoogleraren wijst op de onmenselijke Amerikaanse sancties op Iran in volle coronacrisis, en al evenmin op de onhoudbare situatie van de Palestijnen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Om maar niet te spreken over het schandalige falen van het gezondheidssysteem in de Verenigde Staten, waar vooral de zwakkeren het slachtoffer van worden.

Update 11 april 2020 11:12 uur

De 7e alinea van dit artikel meldt de opmerking van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Pompeo dat de Chinese overheid een speciale verantwoordelijkheid had om de wereld te waarschuwen. En de update van 28 maart citeert David Criekemans: “de Chinezen hebben de schuld van ons coronaprobleem”, terwijl de oorsprong van het virus helemaal niet vast staat. VRT-journalist Bert De Vroey (11e alinea) had gelijk. Het Witte Huis heeft wekenlang de waarschuwingen in de wind geslagen. Geïnterviewd door Amy Goodman op Democracy Now! op 10 april zegt Noam Chomsky hierover:

“December 2019 informeerde China de WHO over patiënten met longontstekingachtige verschijnselen. Op 7 januari 2020 liet China de WHO en de wetenschappelijke wereld weten dat het om een SARS-achtig coronavirus ging, en gaf details vrij over de sequentie, het genoom. Amerikaanse inlichtingendiensten probeerden januari en februari het Witte Huis te waarschuwen voor een grote pandemie, maar niemand wou luisteren. Eind januari had ook Peter Navarro, een hooggeplaatste ambtenaar, het Witte Huis een niet mis te verstaan bericht gestuurd waarin hij zei dat dit een reëel gevaar is. Maar zelfs hij kon de impasse niet doorbreken”.

Geconfronteerd met honderdduizenden besmettingen en meer dan tienduizend doden, legt Trump ijskoud de schuld bij de WHO. Maar een nuchtere analyse kan enkel tot de conclusie komen dat sprake is van een totaal disfunctionele regering-Trump die de collectieve gezondheidszorg tot op het bot heeft uitgekleed. In hetzelfde interview wijst Chomsky erop dat de president oktober 2019, in een ultieme neoliberale opwelling, ‘Predict’ de nek had omgedraaid, het USAID-project dat zich in derdewereldlanden, inclusief China, bezig hield met het vroegtijdig opsporen van nieuwe virussen die tot een pandemie zouden kunnen leiden.

Netanyahu exploits coronavirus pandemic to build up dictatorial regime in Israel

Benjamin Netanyahu after Thousands Protested In Front Of Israels Embassy In Cairo. Photo: Ahmad Nady (Wikimedia Commons)


By Jean Shaoul

Hundreds of demonstrators protesting against the government’s surveillance measures and the closure of the Knesset, Israel’s parliament, converged on the capital Jerusalem Thursday, in defiance of a ban on large gatherings imposed because of the spread of the coronavirus.

They accused caretaker Prime Minister Benjamin Netanyahu of using the pandemic to consolidate his own position—he faces charges of bribery, corruption and breach of trust in three separate cases—and establish a dictatorship. Their banners read, “No to dictatorship” and “Democracy in danger.” They called Netanyahu the “crime minister.”

The police, in an effort to block the protesters’ entry into the city, turned cars away, leading to scuffles and five arrests. Opposition leaders accused the police of trying to stifle protests at the behest of an un-elected government acting without the Knesset’s authority, accusations the police denied.

The rally’s organisers said their aim was “to save Israel’s democracy” following Netanyahu’s announcement in the early hours of Tuesday morning that the cabinet—not the Knesset—had approved a highly controversial measure that would allow the domestic security service, Shin Bet, to track Israelis’ phones to locate where carriers of the coronavirus had been, and then send a text message to everyone who may have been in the vicinity, telling them to self-isolate.

It means that the same technology that Shin Bet and the police have long used to track Palestinian militants will now be used against Israeli civilians as a weapon against the pandemic. It would affect a great many people, not just those infected but those who are in their proximity.

The Adalah legal centre and the Association for Civil Rights in Israel (ACRI) have filed a petition against the government’s decision authorising Shin Bet to track Israelis’ phones on the grounds that the regulations violate the privacy of the citizens in a disproportionate way. They say, “The usefulness of the draconian measures, obtained after sweeping restrictions on the public have already been imposed, is marginal compared to the serious violation of individual rights and the principles of the democratic regime.”

These measures are being imposed in the context of the terminal decay of Israeli democracy, which has collapsed in the face of the three-fold pressures of the decades-long military suppression of the Palestinian people, the rising social inequality within Israel itself, which ranks among the highest in the developed world, and now the health and economic crisis triggered by the pandemic.

Netanyahu had fast-tracked the measures through the cabinet, using emergency laws, after the outgoing Knesset intelligence committee, led by former IDF chief of staff, Gabi Ashkenazi, refused to approve the proposal without a full discussion by the committee of the incoming Knesset. Attorney General Avichai Mandelblit approved the cabinet’s decision, promising that the information collected would be destroyed after 30 days.

The emergency laws Netanyahu used to give the surveillance measures a veneer of legality were originally passed by the British Mandate government that ruled Palestine from 1918 to 1948. Following the establishment of the State of Israel in 1948, they have been used extensively against Palestinians in the occupied West Bank and Gaza, and only occasionally against individual Israeli citizens, but certainly not in such a wide scale manner as is now proposed.

On Wednesday, the Knesset Speaker and member of Netanyahu’s Likud Party Yuli Edelstein refused to convene the Knesset to vote for a new Speaker as required. He also refused to allow the Knesset to vote on setting up parliamentary oversight of the government’s surveillance measures, saying he was locking the plenary, at least until next week. While he cited the need for unity talks with the opposition Blue and White bloc and coronavirus regulations that prevented gatherings of more than 100 people, this was widely seen as cover for holding on to his own position and paralysing parliament for as long as possible. His purpose was evidently to delay the selection of his successor, since that would be followed by legislation preventing an incoming indicted prime minister from serving and any oversight of the government during the most severe political crisis in the state’s 72-year history.

The Knesset legal adviser Eyal Yinon ruled Edelstein’s closure of the plenary into next week as out of order, while President Rivlin called Edelstein to tell him to reopen parliament. The President’s Office said that Rivlin “implored” Edelstein “to ensure ongoing parliamentary activity, even during the coronavirus crisis.”

The Blue and White party, for its part, filed a High Court petition against Edelstein’s decision to close the Knesset, with Ofer Shelah, a Blue and White Knesset member saying that Netanyahu and Edelstein “are not only trying to destroy Israeli democracy, but also to cause the election results to be disregarded.” He added that Edelstein “hijacked” the Knesset by preventing a plenum vote on a new Knesset speaker, knowing there is a majority for replacing him. He said, “We won’t let that happen.”

Edelstein’s closure of the Knesset, less than 48 hours after the new Knesset members were sworn in, is the latest manifestation of Israel’s deadlocked political system.

Netanyahu was forced to announce elections in late 2018 after one of his coalition partners, Avigdor Lieberman’s nationalist Yisrael Beiteinu (Israel is our Home), quit the government. Since then, following three deadlocked elections in less than a year, he has led—or more precisely dominated—a caretaker government that, unable to set a budget or pass legislation, in effect rules by decree without any effective parliamentary oversight.

After the last election on March 2, President Reuven Rivlin called on the Blue and White’s leader, former Israel Defence Forces (IDF) chief of staff Bennie Gantz, to form a government. Despite being nominated by 61 members of the 120-seat Knesset, it is far from certain that Gantz will be able to do so.

Netanyahu, in the meantime, has used the pandemic to press Gantz to join “without hesitations” in forming an “emergency unity government” so that “together we will save tens of thousands of citizens.” He made it clear, however, that an emergency unity government would not include the third largest party, the four Arab parties in the Joint List, telling Gantz that “There is no place for supporters of terror, in routine times and during emergency.”

His Justice Minister Amir Ohana has declared a state of emergency in the justice system due to the coronavirus outbreak, thereby enabling him to postpone Netanyahu’s trial, set for March 17, to May 24.

Netanyahu has exploited the coronavirus to cast himself as the only figure capable of responding to a national emergency. He has used his daily press conferences to sow fear. While introducing a series of sweeping restrictions that are no doubt justified by the threat of the pandemic—requiring all visitors and citizens returning to the country to self-quarantine for 14 days, closing schools and universities, banning gatherings of more than 100 people and ordering people to stay at home—he is utilizing the state of emergency to consolidate his dictatorial grip over the Israeli state apparatus.

On Friday, the cabinet imposed further restrictions—again bypassing parliamentary oversight by using state emergency regulations—making the restrictions imposed earlier in the week legally binding and enforceable. It ordered Israelis not to leave their homes or visit parks and beaches, other than for food, medicine, medical care and essential work.

The health authorities confirmed 705 COVID-19 cases, of which at least 10 are in serious condition. Two ministers and two legislators are in quarantine after being in contact with someone who tested positive for the coronavirus. In the West Bank, there are 47 confirmed cases.

The health care system, neglected for years, has been the victim of repeated budget cuts, as Israel’s war machine took priority over everything, including a growing population, resulting in a service that was already on the point of collapse. It faces the current crisis totally unprepared, with serious shortages of necessary medical equipment to fight the outbreak. The staff at Ichilov Hospital in Tel Aviv wrote to the hospital administrator saying that they did not feel properly protected from the coronavirus outbreak and they were “beginning to fear for our health.”

Netanyahu, as befits the leader of a garrison state, promptly called on Mossad, Israel’s spy agency, to use its web of secret contacts around the world, including Arab and Muslim countries that were better supplied but with which Israel has no diplomatic relations, to find relevant medical supplies. Mossad announced that it had bought 100,000 test kits, only to find they were the wrong ones.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 21 March 2020, and was republished with permission.