Parallellen tussen Amerikaans en Israëlisch geweld tegen burgers

A tribute to George Floyd painted on Israel’s apartheid wall in occupied Bethlehem. [Photo credit: Abeer Salman]


9/11 heeft geleid tot harder optreden van Amerikaanse ordetroepen. De Amerikaanse knie-in-de-nek techniek komt uit het handboek van het Israëlische bezettingsleger. Lezers kunnen hoofdstuk 7 van mijn boek bestellen in de vorm van een e-book, waarin dit thema aan de orde komt.

De val van de Muur is de belangrijkste geopolitieke gebeurtenis sinds 1945, meer dan 9/11. Dat toont UAntwerpen professor Tom Sauer overtuigend aan in een artikel in vrtNWS. De vrees tijdens de Koude Oorlog voor een Derde Wereldoorlog werd gelukkig niet bewaarheid, maar 9/11 heeft wél tot dood en verderf geleid: de War on terror, en de nog altijd aanslepende vergeldingsacties in Afghanistan en Irak. In Amerika zelf leidde 9/11 tot harder optreden van de veiligheidsdiensten: meer afluisteren, camerabewaking, online toezicht, infiltratie van het middenveld, en zo voort. Via raciaal profileren kregen ‘gekleurde’ mensen het stempel ‘verdacht’, en werden zij buitenproportioneel geviseerd.

Intussen weten we dat Amerika Israëlische technieken hanteert om elk publiek protest met geweld de kop in te drukken. Ordediensten beschouwen demonstranten als militanten die met (para)militaire middelen bestreden moeten worden. De knie-in-de-nek techniek die George Floyd het leven kostte komt regelrecht uit het boekje van het Israëlische bezettingsleger. Bij trainingen door Israëli’s leren Amerikaanse ordediensten verfoeilijke technieken die de weg effenen naar een hardvochtige politiestaat. Het zijn technieken die Israëlische militairen al tientallen jaren toepassen op Palestijnse burgers, een fenomeen waar de wereld zich maar weinig van aantrekt.

E-book

Dit thema komt gedetailleerd aan bod in mijn boek ‘Het zionistische project Israël. Etnisch zuiver, of binationaal gidsland?’, specifiek in hoofdstuk 7 ‘De mentaliteit in Israël staat een oplossing in de weg’. Het is daarom dat ik mijn lezers dit hoofdstuk aanbied in de vorm van een e-book (daarin zijn de illustratie en de 12 voetnoten weggevallen). Ik vraag slechts een kleine tegenprestatie: een donatie van €5 of meer aan één van de volgende instellingen:

  • Palestina Solidariteit vzw, een onafhankelijke vrijwilligersbeweging die opkomt voor een rechtvaardige en duurzame oplossing voor de Israëlisch-Palestijnse kwestie
  • The Rights Forum, het op initiatief van de voormalige Nederlandse minister-president Dries van Agt opgerichte kenniscentrum op het gebied van de kwestie-Palestina/Israël
  • het Israëlische Informatiecentrum B’Tselem, dat zich inzet voor mensenrechten in de door Israël bezette gebieden

Wie klikt op de naam van de organisatie van zijn voorkeur komt automatisch op de pagina met aanwijzingen om uw gift over te maken. Het e-book kunt u bestellen door een mailtje te sturen met de tekst “graag toezending van het e-book”, of die tekst in de onderstaande box “Bericht” te plakken, waarna het bestand per returnmail naar u toegaat.

Geen Palestijnse staat, maar gelijke rechten voor iedereen in Israël

Flag in effigy of Marwan Barghouti, during World Social Forum held in Tunisia
Photo: Ashoola (Wikimedia Commons)


Israël staat niet boven het internationaal recht. Het land vreest voor de consequenties van een ICC-onderzoek. Na een mislukte poging een minderheidsregering te vormen stapte Gantz in een regering van nationale een­heid. Een Palestijnse staat komt er niet. De wereld moet zich hard maken voor gelijke rechten voor iedereen in Israël.

Nederland is in Europa sinds jaar en dag haantje de voorste om Israël in bescherming te nemen. Recent verzette een parlementaire meerderheid zich tegen een onafhankelijk onderzoek naar de bloed­baden aan het afscheidingshek in Gaza. Op 9 maart stuurde de Nederlandse Stichting Christenen voor Israël een urgente brief aan alle voorgangers en kerken in Nederland. Daarin roept de Stichting op om te bidden voor Israël en het Joodse volk. De aanleiding voor de op­roep was “de aankondiging van de Openbare Aanklager van het Internationaal Strafhof (ICC) om onderzoek te gaan doen naar vermeende oorlogsmisdaden van Israëlische lei­ders”.

Terwijl de Stichting spreekt van een beschuldiging van Israëli­sche leiders vraagt de VN-Mensenrech­tenraad slechts onderzoek naar het optreden van zowel Hamas als het Israëlische leger. Aanklager Fatou Bensouda vraagt de rechters enkel een ruling die het Strafhof de bevoegdheid geeft zo’n onderzoek op te starten. Vreemd genoeg plaatst de Stichting hetgeen zij een be­schuldiging noemt in de context van de “historische band van het Joodse volk met het land, en daarmee het legitieme bestaansrecht van Israël”. De internationale gemeenschap zou dat bestaansrecht “stelselmatig” ontkennen, Israël de­moniseren en be­stempelen als misdadig, en de Joden als de schuldigen aanduiden.1

Duitsland spreekt zich uit tegen een ICC-zaak tegen Israël

Nederlandse orthodoxe protestanten, die menen te leven in een tijd “waarin God Zijn be­loften aan het Joodse volk vervult”, zijn niet de enigen die het ICC-onderzoek willen verijdelen. Netanyahu, die het ICC zelfs antisemitisch noemt, heeft ook zijn andere Europese bondgenoten voor zijn karretje weten te spannen. Oostenrijk, Tsjechië, Hongarije, en Duitsland roepen om het hardst dat het ICC geen rechtsmacht heeft in een zaak tegen Israël. Duitsland, het machtigste land binnen de EU, sprak zich dan wel uit tegen Trumps deal of the century, maar ook tegen een ICC-zaak tegen Israël.

Duitsland legt het lot van de Palestijnen liever in handen van de Israëlische premier Netanyahu. Voor Duitsland geldt het internationaal recht blijkbaar niet voor de Palestijnen. Israël en Duitsland dwarsbomen het ICC, uitloper van de Neurenberg-processen. Duitsland, dat voortdurend verkondigt de les­sen uit de Tweede Wereldoor­log ter harte te nemen, verhindert een internationale rechtbank om oorlogsmisdaden van Israëli’s en Pa­lestijnen te onderzoeken.2 De hysterische reactie van Israël op de aankondiging van het ICC vloeit niet voort uit het ge­bruikelijke arrogante vertrouwen op zijn macht, maar uit angst voor consequenties voor de onderdrukking van de Palestijnen.

Na de verkiezingen van 2 maart slaagde Gantz er niet in een minderheidsregering te vormen. Zijn positionering deugde niet. Hij had kiezers moeten aanspre­ken met een geweten, die deep inside wel weten dat dít Israël het niet haalt. Hij had de deur kun­nen openzetten voor verzoening tussen Israëlische Joden, moslims en christenen, het startschot geven voor een maatschappelijk debat rond dat thema. Hij had moeten aankondigen een verrassende nieuwe weg te willen inslaan door de Palestijnse Nelson Mandela, Fatah-leider Marwan Bar­ghouti3, vrij te laten, en in de voetsporen te willen treden van Frederik Willem de Klerk, de man die de apartheid in Zuid-Afrika afschafte.

Geen nieuwe weg

Uiteindelijk werd de verkie­zing van 2 maart niet een kantelpunt in meer dan 70 jaar onrecht voor de Palestijnen. Op 17 mei 2020 gaf het Israëlisch parlement groen licht voor een regering van nationale een­heid. Netanyahu leidt de regering de eerste 18 maanden, waarna Gantz het roer overneemt. Gantz, die bij herhaling geweigerd had onder Netanyahu in een kabinet te zitten, liet weten dat dit niet zijn droomregering is. Zijn partij Blauw-Wit viel onmiddellijk na zijn ommezwaai uiteen. Zijn voormalige colle­ga’s beschikken over meer zetels in het parlement dan hij, en heb­ben al een harde oppositie aangekondigd. Dat belooft weinig goeds voor de stabiliteit van de nieuwe regering.

Vandaag, een week na de regeringsvorming, moest voor het eerst in de Israëlische geschiedenis een zittende premier voor de rechter verschijnen, beschuldigd van fraude en corruptie. Ne­tan­yahu, die er niet in slaagde de rechtsgang te blokkeren, zal proberen zijn proces jaren te laten aanslepen. Voor de juist nieuw be­noemde – en fervent Netanyahu-getrouwe – parlementsvoorzitter Yariv Levin deugt het Israëlische rechtssysteem niet. Tegelijk in­spireert de zijn onschuld uitschreeuwende premier tot gewelddadig straat­protest. Het zijn bedenkelijke ontwikkelingen in wat moet door­gaan voor een rechtsstaat.

Het coalitieakkoord tussen Netanyahu en Gantz voorziet in de eerste plaats in maatregelen in verband met de coronacrisis, maar ook het issue van de annexatie van delen van de Westelijke Jordaanoever, waar zo’n 3 miljoen Palestijnen wonen, is prominent vermeld: de premier mag per 1 juli de annexatie aan het kabinet voorleggen, en vervolgens voor goedkeuring aan het parlement. Het staat vast dat het parle­ment de annexatieplannen steunt. Het is een belangrijke speerpunt van Netanyahu, en speelt de herverkiezing van de Amerikaanse pre­si­dent Donald Trump in de kaart.

Geen overhaaste annexatie

Opvallend genoeg noemde de Amerikaanse minister van Bui­ten­landse Zaken Mike Pompeo in de krant Israel Hayom de geplan­de annexatie, die strijdig is met het internationaal recht, een “Isra­ëlische beslissing” die niet overhaast moet worden genomen, en moet resulteren in een situatie die strookt met de vredesvisie van de Amerikaanse president. De annexatie kent in Israël ook tegenstan­ders. Ruim tweehonderd afgezwaaide officieren uit het leger en de veiligheidsdiensten tekenden een verklaring waarin zij de regering waarschuwen dat de plannen de vredesovereenkomst met Jordanië op het spel kunnen zetten en een Palestijnse volksopstand zouden kun­nen uitlokken.

Het impromptu bezoek van Pompeo duidt erop dat Israël misschien geen stappen moet zetten zonder overleg met de Palestijnen. Mogelijk legt de waarschuwing van de Jordaanse koning Abdoellah gewicht in de schaal. Die zag in de Duitse krant Der Spiegel een “enorm conflict” in het verschiet en een mogelijke op­zeg­ging van het vredesverdrag met Israël als de annexatieplannen worden uitgevoerd. De koning had eerder al gewezen op de sterk verslechterde banden tussen Israël en Jordanië. Ook de Israëlische krant Haaretz waarschuwt4: Amerikaanse erkenning van Israëlische soevereiniteit over de nederzettingen is geen verzekeringspolis die Israël toelaat een­zijdig Palestijns land in te lijven.

Omverwerping van de Jordaanse mo­narchie?

De op annexatie beluste rechtse Israëlische leiders lijken zich niet te laten afschrikken door potentiële conflicten met de Pales­tijnen of Jordaniërs. Zij zien in de omverwerping van de Jordaanse mo­narchie een kans om Jordanië om te vormen tot een Palestijnse staat. Maar zo’n vaart zal het niet lopen. Een kruis over het koningschap in Jordanië zet ook de dictatuur van het daaraan verwante huis Saud in Saoedi Arabië op losse schroeven. Niet voor niets schrijft het akkoord tussen Netan­yahu en Gantz voor dat uitvoering van het plan-Kushner, het Amerikaanse annexatieplan, geen gevolgen mag hebben voor de stabiliteit in de regio en voor de lopende vredesakkoorden.

Moeten we hopen dat het plan-Kushner een stille dood sterft? Ja, omdat annexatie in strijd is met het internationaal recht, maar nee omdat annexatie Israël de jure soevereiniteit geeft over Palestijnse gebieden waar het de facto al de macht uitoefent, en waar het de Palestijnen onder internatio­naal recht volledige burgerrechten moet verlenen. De realiteit is dat een Palestijnse staat in de zin van het inter­nationaal recht, met volledige zeggenschap over zijn grondgebied, lucht­ruim, en maritieme grenzen, door de jarenlang aanslepende en door de internationale gemeenschap gedoogde feiten op de grond niet langer haalbaar is. Het ‘vredesproces’ was nooit echt gericht op een Palestijnse staat.5

Waar het per saldo om moet gaan is dat de in­ter­nationale gemeenschap Israël aan de schandpaal nagelt voor het feit dat het een apartheidsstaat is waar de helft van zijn onder­danen elementaire burger- en mensenrechten moeten ontberen. Dat is waar de Europese Unie zich hard voor moet maken. Niet voor een reeks verbrokkelde Bantoestans onder de valse noemer ‘Pa­les­tijnse staat’, waar de bevolking als slaaf afhankelijk blijft van de Israëlische meesters. Europa moet de Israëlische apartheid even hartstochtelijk bestrijden als destijds de Zuid-Afrikaanse, wars van elke Amerikaanse druk.

Dit artikel is een uittreksel uit de geactualiseerde epiloog van mijn boek ‘Het zionistische project Israël. Etnisch zuiver of binationaal gidsland?’

1 ‘Brief aan kerken: bid voor Israël’, in Christenen voort Israël, 9 maart 2020, https://christenenvoorisrael.nl/2020/03/brief-aan-kerken/

2 Greg Wilpert interview met Norman Finkelstein: ‘Germany Plays Key Role in Undermining ICC Case Against Israel’, in The Real News, 5 maart 2020, https://therealnews.com/stories/germany-role-undermining-international-criminal-court-case-israel

3 Lookman, Paul: ‘Kan “de Palestijnse Nelson Mandela” de impasse doorbreken?’, in Geopolitiek in perspectief, 12 juli 2010, https://geopolitiek-in-perspectief.blogspot.com/2010/07/kan-de-palestijnse-nelson-mandela-de.html

4 Editorial: ‘Jordan King’s Warning About Annexation’, in Haaretz, 17 mei 2020, https://www.haaretz.com/opinion/editorial/jordan-king-warning-israel-annexation-west-bank-1.8851024

5 Weiss, Philip: ‘Peace process was never intended to give Palestinians a state — true confessions from Council on Foreign Relations’, in Mondoweiss, 22 mei 2020, https://mondoweiss.net/2020/05/peace-process-was-never-intended-to-give-palestinians-a-state-true-confessions-from-council-on-foreign-relations/

Joden en Palestijnen worden bondgenoten


Wat bezielt de Joden om van Israël een etnisch zuiver land te maken? Wie zijn de vijf miljoen Palestijnen achter de afscheidingsmuur, of opgesloten in Gaza? Hoe voelt het om misschien toch het land te moeten delen?

Het zionistische project Israël. Etnisch zuiver, of binationaal gidsland? vertelt het verhaal van twintig eeuwen Jodenvervolging, wat antisemitisme voor Joden betekent, en waarom het zionistische project werd opgezet. Het boek belicht ook hoe voor Arabieren Israël een bastion van Westers imperialisme is, en de Israëli’s vertegen­woordigers zijn van de vijandige Westerse wereld die oud zeer wil wreken op een volk dat hen beschaving heeft gebracht. De bevrijding van Palestina werd de officiële mantra van Arabische heersers die heimelijk met de koloniale mogendheden samenspanden tegen de Palestijnen.

Aan de hand van recent onderzoek laat Lookman zien dat de Arabische massa tegen erkenning van de zionistische staat is. Het feit dat hun leiders zich inlaten met Israël heeft hun legitimiteit aangetast en de volkswoede aangewakkerd. Bij de volksopstanden in 2011 kookten deze gevoelens over. Het lot van de Palestijnen is een belangrijk element in de grieven. Dat maakten de Palestijnse vlaggen tijdens de protesten duidelijk.

Tweeduizend jaar strijd heeft de Joden een onhoudbare koloniale staat opgeleverd. Vandaag is een tweestatenoplossing een hersenschim: 600.000 kolonisten laten zich niet wegjagen. Het alternatief is een democratische staat voor Joden én Palestijnen. Dat vergt een grondig maatschappelijk debat zoals dat onder Frederik Willem de Klerk, de man die de apartheid in Zuid-Afrika afschafte.

*****

ISBN 978-94-6406-017-1
300 pagina’s, 168 voetnoten
17 x 24 cm
NUR 740, 747, 906, 716
Te koop via de boekhandel in België en Nederland, of online:
voor Nederlandse kopers: https://bit.ly/2QSUhxe
voor Vlaamse kopers: €30 storten op BE91 9733 8390 1176 t.n.v. Paul Lookman, Beringen, en adresgegevens doormailen naar paul-robert@telenet.be

Netanyahu exploits coronavirus pandemic to build up dictatorial regime in Israel

Benjamin Netanyahu after Thousands Protested In Front Of Israels Embassy In Cairo. Photo: Ahmad Nady (Wikimedia Commons)


By Jean Shaoul

Hundreds of demonstrators protesting against the government’s surveillance measures and the closure of the Knesset, Israel’s parliament, converged on the capital Jerusalem Thursday, in defiance of a ban on large gatherings imposed because of the spread of the coronavirus.

They accused caretaker Prime Minister Benjamin Netanyahu of using the pandemic to consolidate his own position—he faces charges of bribery, corruption and breach of trust in three separate cases—and establish a dictatorship. Their banners read, “No to dictatorship” and “Democracy in danger.” They called Netanyahu the “crime minister.”

The police, in an effort to block the protesters’ entry into the city, turned cars away, leading to scuffles and five arrests. Opposition leaders accused the police of trying to stifle protests at the behest of an un-elected government acting without the Knesset’s authority, accusations the police denied.

The rally’s organisers said their aim was “to save Israel’s democracy” following Netanyahu’s announcement in the early hours of Tuesday morning that the cabinet—not the Knesset—had approved a highly controversial measure that would allow the domestic security service, Shin Bet, to track Israelis’ phones to locate where carriers of the coronavirus had been, and then send a text message to everyone who may have been in the vicinity, telling them to self-isolate.

It means that the same technology that Shin Bet and the police have long used to track Palestinian militants will now be used against Israeli civilians as a weapon against the pandemic. It would affect a great many people, not just those infected but those who are in their proximity.

The Adalah legal centre and the Association for Civil Rights in Israel (ACRI) have filed a petition against the government’s decision authorising Shin Bet to track Israelis’ phones on the grounds that the regulations violate the privacy of the citizens in a disproportionate way. They say, “The usefulness of the draconian measures, obtained after sweeping restrictions on the public have already been imposed, is marginal compared to the serious violation of individual rights and the principles of the democratic regime.”

These measures are being imposed in the context of the terminal decay of Israeli democracy, which has collapsed in the face of the three-fold pressures of the decades-long military suppression of the Palestinian people, the rising social inequality within Israel itself, which ranks among the highest in the developed world, and now the health and economic crisis triggered by the pandemic.

Netanyahu had fast-tracked the measures through the cabinet, using emergency laws, after the outgoing Knesset intelligence committee, led by former IDF chief of staff, Gabi Ashkenazi, refused to approve the proposal without a full discussion by the committee of the incoming Knesset. Attorney General Avichai Mandelblit approved the cabinet’s decision, promising that the information collected would be destroyed after 30 days.

The emergency laws Netanyahu used to give the surveillance measures a veneer of legality were originally passed by the British Mandate government that ruled Palestine from 1918 to 1948. Following the establishment of the State of Israel in 1948, they have been used extensively against Palestinians in the occupied West Bank and Gaza, and only occasionally against individual Israeli citizens, but certainly not in such a wide scale manner as is now proposed.

On Wednesday, the Knesset Speaker and member of Netanyahu’s Likud Party Yuli Edelstein refused to convene the Knesset to vote for a new Speaker as required. He also refused to allow the Knesset to vote on setting up parliamentary oversight of the government’s surveillance measures, saying he was locking the plenary, at least until next week. While he cited the need for unity talks with the opposition Blue and White bloc and coronavirus regulations that prevented gatherings of more than 100 people, this was widely seen as cover for holding on to his own position and paralysing parliament for as long as possible. His purpose was evidently to delay the selection of his successor, since that would be followed by legislation preventing an incoming indicted prime minister from serving and any oversight of the government during the most severe political crisis in the state’s 72-year history.

The Knesset legal adviser Eyal Yinon ruled Edelstein’s closure of the plenary into next week as out of order, while President Rivlin called Edelstein to tell him to reopen parliament. The President’s Office said that Rivlin “implored” Edelstein “to ensure ongoing parliamentary activity, even during the coronavirus crisis.”

The Blue and White party, for its part, filed a High Court petition against Edelstein’s decision to close the Knesset, with Ofer Shelah, a Blue and White Knesset member saying that Netanyahu and Edelstein “are not only trying to destroy Israeli democracy, but also to cause the election results to be disregarded.” He added that Edelstein “hijacked” the Knesset by preventing a plenum vote on a new Knesset speaker, knowing there is a majority for replacing him. He said, “We won’t let that happen.”

Edelstein’s closure of the Knesset, less than 48 hours after the new Knesset members were sworn in, is the latest manifestation of Israel’s deadlocked political system.

Netanyahu was forced to announce elections in late 2018 after one of his coalition partners, Avigdor Lieberman’s nationalist Yisrael Beiteinu (Israel is our Home), quit the government. Since then, following three deadlocked elections in less than a year, he has led—or more precisely dominated—a caretaker government that, unable to set a budget or pass legislation, in effect rules by decree without any effective parliamentary oversight.

After the last election on March 2, President Reuven Rivlin called on the Blue and White’s leader, former Israel Defence Forces (IDF) chief of staff Bennie Gantz, to form a government. Despite being nominated by 61 members of the 120-seat Knesset, it is far from certain that Gantz will be able to do so.

Netanyahu, in the meantime, has used the pandemic to press Gantz to join “without hesitations” in forming an “emergency unity government” so that “together we will save tens of thousands of citizens.” He made it clear, however, that an emergency unity government would not include the third largest party, the four Arab parties in the Joint List, telling Gantz that “There is no place for supporters of terror, in routine times and during emergency.”

His Justice Minister Amir Ohana has declared a state of emergency in the justice system due to the coronavirus outbreak, thereby enabling him to postpone Netanyahu’s trial, set for March 17, to May 24.

Netanyahu has exploited the coronavirus to cast himself as the only figure capable of responding to a national emergency. He has used his daily press conferences to sow fear. While introducing a series of sweeping restrictions that are no doubt justified by the threat of the pandemic—requiring all visitors and citizens returning to the country to self-quarantine for 14 days, closing schools and universities, banning gatherings of more than 100 people and ordering people to stay at home—he is utilizing the state of emergency to consolidate his dictatorial grip over the Israeli state apparatus.

On Friday, the cabinet imposed further restrictions—again bypassing parliamentary oversight by using state emergency regulations—making the restrictions imposed earlier in the week legally binding and enforceable. It ordered Israelis not to leave their homes or visit parks and beaches, other than for food, medicine, medical care and essential work.

The health authorities confirmed 705 COVID-19 cases, of which at least 10 are in serious condition. Two ministers and two legislators are in quarantine after being in contact with someone who tested positive for the coronavirus. In the West Bank, there are 47 confirmed cases.

The health care system, neglected for years, has been the victim of repeated budget cuts, as Israel’s war machine took priority over everything, including a growing population, resulting in a service that was already on the point of collapse. It faces the current crisis totally unprepared, with serious shortages of necessary medical equipment to fight the outbreak. The staff at Ichilov Hospital in Tel Aviv wrote to the hospital administrator saying that they did not feel properly protected from the coronavirus outbreak and they were “beginning to fear for our health.”

Netanyahu, as befits the leader of a garrison state, promptly called on Mossad, Israel’s spy agency, to use its web of secret contacts around the world, including Arab and Muslim countries that were better supplied but with which Israel has no diplomatic relations, to find relevant medical supplies. Mossad announced that it had bought 100,000 test kits, only to find they were the wrong ones.

This article first appeared on World Socialist Web Site (WSWS) on 21 March 2020, and was republished with permission.

Israël: beloofd of gestolen land?


Boekomslag (foto: ‘A Palestinian boy and Israeli soldier in front of the Israeli West Bank Barrier, by Justin McIntosh , 1 August 2004)


Het zionistische project Israël, etnisch zuiver, of binationaal gidsland’. Dat is de titel van mijn eerste boek. Een boek over de kwestie-Palestina en over Israël. Een thema waar sommige academici met een grote boog omheengaan, en de media vaak half of verkeerd over informeren.

Is het beloofde land niet eerder een gestolen land? Trumps Deal of the Century luidt de doodsklok over de tweestatenoplossing en het Palestijnse recht op zelfbeschikking. Mijn boek laat zien dat de deal geen lang leven beschoren zal zijn, en draagt interessante alternatieven aan.

Het boek wordt uitgevoerd als luxe paperback, op het formaat 170 x 240 mm. Het manuscript telt 151 pagina’s A4, goed voor ongeveer 300 boek-pagina’s, en 166 voetnoten. Nu voor Harvard-professor Stephen Walt de kwestie-Palestina de tweede plaats verdient van de vijf grootste wereldproblemen, stelt het boek vast dat het ‘vredesproces’, noch politieke druk, een rechtvaardige oplossing van de Palestijnse zaak hebben kunnen brengen. Maar ook de Joodse Israëli’s hebben legitieme grieven. De echte oplossing kan er dus enkel één zijn die tegemoetkomt aan de legitieme grieven van beide partijen. Het boek brengt die grieven duidelijk in kaart.

Tegelijk schuift het boek opties naar voren die een einde kunnen maken aan meer dan zeventig jaar rechteloosheid en steen des aanstoots in het Midden-Oosten en in de moslimwereld. Uitgeverij Aspekt van Dr. Perry Pierik in het Nederlandse Soesterberg, die ook het boek uitgaf van mijn Nederlandse vriend Egbert Talens ‘Een bijzondere relatie. Het conflict Israël-Palestina nader bekeken, 1897-1993’, wilde mijn boek “graag” uitgeven, maar legde het ondernemersrisico 100% bij de auteur: een investering van €2.500, 50% bij tekenen contract, plus €400 voor de opmaak.

Het is daarom dat ik het boek zélf uitgeef, en daarbij de hulp inroep van mijn lezerspubliek, in de vorm van vooruitbestellingen. Mijn manuscript is gereed en wordt op dit ogenblik buiten de deur nagelezen. Het boek komt naar verwachting juni dit jaar op de markt als tenminste 50 van mijn lezers bereid zijn het vóór publicatie te bestellen. Met de opbrengst beschik ik over een voorschot op de kosten van een professionele vormgever, redacteur, illustrator, en druk- en distributiekosten. De response geeft mij ook inzicht in de kans op succes voor het boek. Concreet vraag ik mijn lezers:

  • €30 per boek over te schrijven op mijn speciale rekening BE91 9733 8390 1176 ten name van Paul Lookman, Beringen (België)
  • mij vervolgens hun adresgegevens en verzendingsvoorkeur door te mailen naar paul-robert@telenet.be

In ruil krijgen zij direct na verschijning een gesigneerd exemplaar, verzonden naar hun adres of naar het dichtstbijzijnde BPost afhaalpunt of PostNL locatie, plus een jaar lang gratis kwartaalupdates over het thema per e-mail, geheel exclusief voor de voortrekkers van mijn project.

Krijg ik geen 50 vooruitbestellingen, dan laat ik het boek niet verschijnen en krijgt een ieder zijn vooruitbetaling terug. Dat is beloofd. Maar gegeven de actualiteit en belang van het onderwerp ben ik ervan overtuigd dat mijn boek er komt. Mijn streefdoel is €1.500 op te halen. Het is een type mini-crowdfunding, waarbij het publiek ervoor zorgt dat mijn project gerealiseerd kan worden.

Op ‘Geopolitiek in context’ wordt in de rechter kolom een item geplaatst waarop de financiële stand wordt gepubliceerd. Zo kan een ieder volgen hoe ver de voorfinanciering gevorderd is. Hieronder alvast een fragment uit hoofdstuk 11, Stuurt Israël aan op zijn eigen ondergang?

Na het afspringen van de onderhandelingen in 2010 verklaarden Israëlische intellectuelen dat verder de éénstaatoplossing centraal moest staan. Het meest klemmende probleem voor de Palestijnen was immers niet zozeer een eigen staat, maar het gebrek aan mensen- en politieke rechten. De wereld kent vele etnische groepen zonder eigen staat, maar de Palestijnen zijn het enige volk zonder burgerrechten. Om werk te maken van een éénstaatoplossing zou Israël een diepgaand maatschappelijk debat moeten organiseren. De Israëli’s zouden moeten beseffen dat zij niet moeten kiezen tussen twee staten of de status quo, maar tussen een gezamenlijke staat of etnische opdeling.

Maar dan rijst het dilemma van het ontstaan van een groot segment niet-Joden in Israël, en komt het Groot-Israël van Moshe Dayan in het gedrang. Aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog van 1967 verklaarde die: “Wij hebben geen invasieplannen. Ons enige doel is de opzet van de Arabische legers om Israël binnen te vallen te verhinderen’. Maar na de Blitzkrieg zei hij: De Gazastrook is van Israël, en stappen zullen worden ondernomen om deze tot een deel van dit land [Israël] te maken. De grenzen van 1948 hebben afgedaan. De realiteit dwingt tot het erkennen van de kaart van 1967”. En volgens The Times verklaarde Dayan juli 1968 zelfs: “Over de huidige staakt-het-vuren-linies liggen nieuwe in het verschiet. Zij strekken zich uit voorbij Jordanië – misschien tot Libanon en misschien wel tot centraal Syrië”. Aan grote plannen ontbrak het niet.

Aan u, mijn lezerspubliek, om ervoor te zorgen dat mijn eerste boek kan worden gerealiseerd!